Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Διόδια και κάρτες (POS)

Το σημερινό σημείωμα είναι εν μέρει μια αναδημοσίευση από το φέισμπουκ της φίλης Βάσως και από κει και πέρα συμπλήρωμα δικό μου. Εξάλλου στο θέμα είχα αναφερθεί κι εγώ παλιότερα, στο παλιό μου μπλογκ στην αναφορά που έκανα για την επάνοδό μου στους ελληνικούς δρόμους. Όμως αυτά ήταν το 2012. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια κι η κυβέρνηση (με την τρόικα που έγινε θεσμοί) επέβαλαν την χρήση του πλαστικού χρήματος όσο το δυνατόν περισσότερο, αναγκάζοντας τους επιχειρηματίες μεγάλους και μικρούς (ακόμα και περίπτερα) να εγκαταστήσουν μηχανάκια και να δέχονται κάρτες. Μηχανάκια που κόστισαν διάφορα ποσά που τα πήραν οι τράπεζες που εκτός απ' αυτά παίρνουν από δω και πέρα μίζα από τις σχετικές συναλλαγές. Αλλά ενώ (και) οι μικροεπιχειρηματίες είναι υποχρεωμένοι να βάλουν σχετικά μηχανάκια, οι εταιρείες των αυτοκινητοδρόμων δεν έχουν σχετική υποχρέωση. Αλλά ας βάλω το σημείωμα της Βάσως:

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Τουριστικοί χάρτες

Στα διάφορα μέρη που πάω, όπως έχω ξαναγράψει, χρησιμοποιώ τους ηλεκτρονικούς χάρτες (είτε από τον πλοηγό - ελληνικά τζι-πι-ες - είτε και του γκουγκλ). Όμως συνήθως χρειάζομαι και μια έντυπη έκδοση για να μπορέσω να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά. Στο εξωτερικό όπου πήγαινα, με το που έφτανα στο ξενοδοχείο μου έδιναν κι έναν χάρτη της περιοχής. Συνήθως διαφημιστικό, που είχε γύρω γύρω διευθύνσεις από κλαμπ, εστιατόρια, ξενοδοχεία αλλά και κάποιες ιδέες από τα πιο φημισμένα τουριστικά αξιοθέατα. Κι αν δεν μου τον έδιναν στο χέρι (όσοι θέλαν να προμοτάρουν κάποια πράγματα έκαναν και τις σχετικές "προτάσεις"), τον είχαν στη ρεσεψιόν για να πάρει όποιος ήθελε.

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Τα μποφόρια

Με μπουνάτσες και μποφόρια
ταξιδεύουν τα βαπόρια.
Στα λιμάνια όλης της γης,
δύσης και ανατολής.
Έτσι αρχίζει ένα τραγούδι που τραγούδησε η Γλυκερία το 1986, αλλά η ιστορία η δική μου είναι μερικά χρόνια πιο μπροστά, το Γενάρη του 1978 κι έχει μόνο μποφόρια. Την ιστορία την έχω πει πολλές φορές και πρόσφατα ο Δημήτρης μου έλεγε για τη μεγάλη κακοκαιρία που ήταν κάπου γύρω στα Χριστούγεννα του 77 και την ξανάπα με ημερομηνίες που ήταν για μένα σημαδιακές (συν το ότι θυμάμαι καλά - ακόμα). Την είχα πει λίγες μέρες πιο μπροστά ξανά και τότε ήταν που με προέτρεψε η Μαρία να την γράψω κι αυτήν εδώ. Έβαλα τον τίλο και περίμενα την ώρα. Έγινε κι αυτό με τον Μήτσο, ε, είπα πως η ώρα ήρθε κι έπρεπε να στρωθώ!

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Μελιτζάνες με γιαούρτι στο φούρνο

Κι ενώ είχα βρει το νέο μου φαγητό, με τις μελιτζάνες με τυρί, και τις είχα κάνει κάνα δυο φορές, άλλη ιδέα μου ήρθε, δεν ξέρω πώς. Να προσθέσω και γιαούρτι. Η δική μου ιδέα έλεγε να είναι το γιαούρτι από πάνω, κάτι σαν την μπεσαμέλ στο μουσακά. Έψαξα στο δίκτυο (σήμερα είναι πανεύκολο να βρεις ό,τι σκεφτείς) και βρήκα δυο συνταγές που μ' άρεσαν, μια του Μαμαλάκη που ήταν κάπως έτσι (αλλά σε στρώμα όπως στα λαζάνια) και μια του Σκαρμούτσου που ήταν κάπως σαν τα παπουτσάκια. Τι έκανα εγώ; Προφανώς τα πάντρεψα όλα! Και τ' αποτέλεσμα εξαιρετικό.

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Μελιτζάνες με φέτα στο φούρνο

Γυρίζοντας από τη Λευκάδα, κάναμε μια στάση στην Πάτρα να δούμε την Ντίνα. Που μας πρότεινε να πάμε για φαγητό στα Βραχνέικα, κι εκεί είχε μελιτζάνες με τυρί στο φούρνο. Τις πήρα, τις δοκίμασα και πολύ μ' αρέσανε κι έλεγα να βρω τη συνταγή αλλά δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ γιατί τις επόμενες μέρες το μπλογκ της Ελένης έβαλε μια σχετική συνταγή, που μου θύμιζε περισσότερο σουφλέ μελιτζάνας, αλλά ήταν μια καλή βάση. Πάνω στην ώρα! Τη δοκίμασα, αλλά φωτογραφίες δεν έβγαλα. Εδώ η δική μου παραλλαγή, αν και δεν σταμάτησα σ' αυτήν. Υπάρχει και συνέχεια...

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Τι μας λέει ο άνθρωπος...

Για τις ειδήσεις έχω αποκλείσει την τηλεόραση. Έτσι κι αλλιώς γενικά δεν πολυβλέπω τηλεόραση αφού και τις φορές που "βλέπω" συνήθως ασχολούμαι παράλληλα με κάτι άλλο (να παίζω ή να διαβάζω στο υπολογιστή, να φτιάχνω κάτι κλπ). Αντί τηλεόραση ακούω ραδιόφωνο που είναι εύκολο να το συνδυάσεις με το να κάνεις και κάτι άλλο. Παλιότερα, διάβαζα εφημερίδα, μετά την σταμάτησα κι αυτή κι ενημερώνομαι από το ίντερνετ. Που έχει τα πάντα, αλλά πρέπει να σκάψεις για να τα βρεις κι όσο σκάβεις, να ψιλοκοσκινίζεις. Γιατί μαζί με τις ειδήσεις που σ' ενδιαφέρουν κυκλοφορεί και μπόλικη σαβούρα.

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Μηχανάκια, το τέλος

Ακόμα συνεχίζονται οι ιστορίες με τα μηχανάκια. Κι ακόμα είμαστε στο δεύτερο. Το ηρωικό!
Το 1985, αφού απολύθηκα από φαντάρος, μείναμε λίγο στη Μυτιλήνη μέχρι να τελειώσει η σεζόν και τα μαθήματα που έκανε η Μαρία και μετακομίσαμε στην Αθήνα. Μείναμε στους Αμπελόκηπους για να είμαστε σε ένα μέρος που να έχει συγκοινωνία με πολλές περιοχές ώστε να μπορούμε να μετακινηθούμε που θα πιάναμε δουλειά σε φροντιστήρια ή σε ιδιαίτερα. Πήγαμε και στον ΟΑΕΔ της γειτονιάς και γραφτήκαμε στους άνεργους. Τους ρωτήσαμε για δουλειά και μας λένε να τους ξαναρωτήσουμε από Δευτέρα,

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Με μηχανάκι, συνέχεια

Συνεχίζω λοιπόν σήμερα για τις ιστορίες μου με τα μηχανάκια. Συνολικά τέσσερα ήταν, στο προηγούμενο αναφέρθηκα στα δύο πρώτα, αλλά με το δεύτερο δεν τελειώσαμε. Από προχτές είχα στο νου μου να τ' ανεβάσω, αλλά οι τελευταίες μέρες ήταν γεμάτες δραστηριότητες :) κι έτσι καθυστέρησε λίγο. Το δεύτερο λοιπόν αυτό το κράτησα 7 χρόνια κι ήταν το μηχανάκι με το οποίο έκανα τα περισσότερα χιλιόμετρα. Αυτό με ταξίδεψε βδομάδα του μέλιτος στην Κρήτη. Σάββατο ο γάμος, Δευτέρα βράδυ στο βαπόρι, Τρίτη πρωί βγαίνουμε στο Ηράκλειο. Είχαμε και παρέα, αυτοί με το λεωφορείο (και καν δεν σκεφτήκαμε να τους δώσουμε τα μπαγκάζια μας που τα είχε η Μαρία στην πλάτη της) εμείς οι νιόπαντροι με το παπί, τραβάμε για Σητεία. Στο δρόμο ανηφόρα, όλο ανεβαίνουμε, το υψόμετρο μεγαλώνει, το μηχανάκι ζορίζεται, λέω πάει χάλασε, αλλά τα κατάφερε τελικά.